Special Fiction: Home Sweet Home 1 (Before Valentine)

posted on 13 Feb 2013 18:35 by violettaricky in Fiction directory Fiction

 

 

สวัสดีค่ะ..ยังจำกันได้อยู่มั้ยเอ่ย ไรเตอร์จอมอู้กลับมากวาดหยากไย่แล้วค่า 

 
อู้ฟิคไปนานแสนนานตั้งแต่ปีที่แล้วยันเดือนที่ 2 ของปีกันทีเดียว ไม่มีอะไรจะแก้ตัวค่ะ แหะๆ
 
 
 
วันนี้กลับมาพร้อมกับหยิบฟิคตามรีเควสคู่ Alex / Sean (Havshee) จาก XMFC มาฝากกันค่ะ
 
คือคนอ่านที่น่ารักหลายคนอาจจะเบื่อฟังประโยคนี้ แต่กี้ขอบ่นดังๆอีกครั้งนึงเถอะนะคะ
 
 
"ฟิคใสๆ เขียนยากมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกก (วิบัติเพื่ออารมณ์)" 5555+
 
 
ด้วยกี้เป็นดราม่าควีน เอะอะลากเข้าดราม่าตลอด (เหตุเพราะกินมาม่าเป็นอาหารหลัก
 
เลยทำให้ความใสมันถูกด้านมืดดูดกลืนไปซะหมดค่ะ 
 
และก็ยังไม่สามารถเขียนอะไรให้มันยาวกว่า 3 หน้ากระดาษ A4 ได้เช่นเดิม
 
(จะพยายามมากขึ้นนะคะ)
 
 
สำหรับ Home Sweet Home 1 เป็นฟิคตอนแรกที่เชื่อว่าน่าจะเขียนตอนต่อค่ะ 
 
โดยส่วนตัวแล้วกี้ชอบอะไรแบบนี้นะ (ถึงจะแพ้ทานตะวันก็เถอะ)
 
 
 
ยังไงก็ฝากผลงานชิ้นนี้ไว้ให้ติดตามกันด้วย (ที่ไม่เคยจบสักเรื่อง TT)

แล้วชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ^^

 

 

 
 
Title : Home Sweet Home 1 (Before Valentine)
 
Pairing : Alex / Sean (Havshee)
 
Type:  AU Fanfiction
 
Rate : PG 
 
Note :  เนื้อหาของเอนทรี่ต่อจากตรงนี้เป็นต้นไป
จะเป็นเนื้อหาที่เกี่ยวกับ Y..Yaoi หรือ ชายรักชายนะคะ
หากท่านผู้ใดมีความอ่อนไหวหรือรับไม่ได้กับเรื่องนี้
กรุณาเปลี่ยนไปหน้าเว็บอื่นๆด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ^ ^

 

 

 

 

 

การเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน และบรรดาร้านรวงต่างๆ ซึ่งถูกจัดตกแต่งประดับประดาเพื่อต้อนรับเทศกาลแห่งความรักที่กำลังจะมาถึง ไม่ว่ามองไปทางไหนก็มีแต่ภาพของคู่รักหนุ่มสาวที่เดินกันเป็นคู่ๆ กลิ่นหอมหวานของบรรดาขนมช็อคโกแลตหลากหลายรูปร่างหน้าตา และดอกไม้นานาชนิดที่ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วทุกอณูอากาศนั้น ดูจะไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัยสำหรับฌอน แคสสิดีเท่าไรนัก  

  สองเท้าของเด็กหนุ่มก้าวยาวๆ ไปข้างหน้าด้วยสีหน้าที่หลากไปด้วยหลายอารมณ์ปะปนกัน แต่ที่เห็นได้ชัดก็คงจะเป็นความหงุดหงิด เพราะกว่าที่เขาจะฝ่าผู้คนและบรรยากาศแสนหวานเลี่ยนออกมาได้นั้น ก็ทำเอาเสียพลังงานไปไม่น้อยเลย

.

 

.

 

.

 

  โครม!!! เคล้ง!!!

 

เสียงโครมครามที่ดังมาจากห้องครัวเรียกให้คิ้วเรียวบนใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มผมทองที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสองขมวดเป็นปม

 

ใครทำอะไรเอะอะแต่เช้าเลย..

 

อเล็กซ์  ซัมเมอร์สยืนกอดอกหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าประตูห้องที่ดูคล้ายกับว่าข้างในกำลังเกิดสงครามขนาดย่อมๆ ดวงตาสีเทาสวยหรี่ลงอย่างเพ่งพินิจราวกับพยายามจะมองให้ทะลุไปถึงอีกฝากของผนังนั้น

 

ได้กลิ่นอันตราย...

 

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีพลังพิเศษด้านการมองเห็นทะลุสิ่งกีดขวาง แต่ประสาทการรับรู้ของเขาก็มักจะว่องไวกว่าปกติ หากว่าสิ่งนั้นเกี่ยวข้องกับอะไรหรือใครบางคน

 

คงกำลังทำอะไรแปลกๆอยู่อีกล่ะสิท่า...คิดพลางส่ายหัวเบาๆ

 

 

   ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากจุดที่ยืนอยู่  ประตูบานที่ปิดสนิทเมื่อครู่ก็ค่อยๆแง้มออก  กลิ่นหอมหวานจนเลี่ยนของอะไรบางอย่างที่คล้ายกับคาราเมลและน้ำตาลไหม้พรั่งพรูเข้าสู่การรับรู้ของจมูกทันที  หัวแดงยุ่งๆ ที่โผล่ออกมาพ้นขอบประตูนั้นก็เอ่ยเรียกด้วยเสียงหวานจนผิดปกติไม่แพ้กัน

“อรุณสวัสดิ์ อเล็กกกกกกกกกกกกกกกกกกซ์”

“นายจะทำอะไรฉันไม่รู้หรอกนะ  แต่ว่าเสร็จแล้วเก็บให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”

อเล็กซ์ทำเสียงดุพลางมองหน้าเจ้าตัวแสบที่กำลังทำหน้าทะเล้นตอบกลับมา  

  “มาด้วยกันหน่อยสิ”

 

   คราวนี้จะทำเรื่องอะไรให้เขาปวดหัวอีกล่ะ...

 

   ยังไม่ทันได้คิดอะไรไม่มากกว่านั้น  มือเรียวตะปบหมับที่ข้อมือแน่น ก่อนจะยิ้มหวานให้และกระตุกเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เดินตามเข้าไปในห้อง

“ไม่ เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอก”

“จิ๊ มาด้วยกันเถอะน่า”

ฌอนจิ๊ปากอย่างขัดใจก่อนจะดึงให้เด็กหนุ่มผมทองตามเข้าห้องครัวไปด้วยกันอย่างไม่รอฟังคำตอบ

 

 

 

 

 

   เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ห้องที่เคย (หรืออาจจะเคย) เป็นห้องครัวแล้ว อเล็กซ์ก็สามารถตอบตัวเองได้ทันทีว่า สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้นั้นอาจจะเรียกได้ว่า หายนะ

    ข้าวของและอุปกรณ์ทำอาหารอย่างดีในตู้เก็บเครื่องครัวถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย  หม้อ กระทะ จาน ชาม ช้อน โถน้ำตาล เกลือ พริกไทย (?) วางระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ เศษซากของสิ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นจานกองอยู่ที่ตรงมุมหนึ่งของพื้นห้อง  น้ำเชื่อมช็อกโกแลตและคาราเมลหกนองพื้นจนแทบจำสีเดิมไม่ได้ และที่พิสดารที่สุดเห็นจะเป็นหม้อใบใหญ่ที่กำลังส่งกลิ่นและควันน่าสงสัยที่ตั้งอยู่บนเตาเหนือเตาอบนั่น

“เล่นอะไรของนายน่ะฌอน”

เสียงเดือดปุดปุดของช็อคโกแลตที่ล้นออกมากับฝาหม้อกำลังสั่นพั่บๆ เหมือนพร้อมจะระเบิดเมื่อไหร่ก็ได้นั้น  ดูคล้ายกับขีดความอดทนของเขาที่ปริ่มๆ จะขาดอยู่รอมร่อ

 

ทำไมถึงได้ขยันสร้างเรื่องปวดหัวไม่หยุดไม่หย่อนขนาดนี้นะ...

 

  เด็กหนุ่มจอมป่วนในเสื้อเชิ้ตสีแดงลายสก๊อตตัวเก่งที่สวมทับไว้ด้วยผ้ากันเปื้อนทำครัวที่คงจะเคยขาวมาก่อน ฉีกยิ้มจนแก้มแทบปริก่อนจะตอบเบาๆ  แก้มใสข้างหนึ่งเลอะน้ำตาลไอซิ่งหรือแป้งอะไรสักอย่างเป็นคราบขาว

“หืม? ไอ้นี่อ่ะหรอ?  ก็ช๊อคโกแลตวาเลนไทน์ของนายไง  ฉันทำเองนะ

  “ห๊ะ!? ให้ตายเถอะ  แฮงค์ต้องฆ่านายแน่”

 

   อเล็กซ์ถอนหายใจยาวแล้วเบนสายตาออกไปด้านนอกอย่างพยายามจะสงบสติอารมณ์  นับว่าโชคยังดีที่วันนี้มีเพียงแต่เขากับฌอนเท่านั้นที่รับหน้าที่เฝ้าบ้านเพราะคนอื่นๆออกไปธุระข้างนอกกันหมด รวมถึงแฮงค์กับเรเวนที่ไม่รู้ว่าไปไหนกันแต่เช้าด้วย

 

   ไม่รู้ผีสางนางไม้ตนไหนไปเข้าฝันหรือดลใจให้ลุกขึ้นมาทำอะไรแบบนี้สิน่า...

 

   “นายลองชิมดูหน่อยสิ”

เสียงใสพูดขึ้นจังหวะเดียวกันที่ของเหลวสีน้ำตาลข้นคลั่กพูนช้อนถูกมาจ่อตรงหน้า  ดวงตาคู่สวยจ้องมองมาด้วยสายตาเป็นประกาย

“ไม่ดีกว่า  ฉันรับแค่ความรู้สึกก็พอ”

  “น่า..ฉันตั้งใจทำให้นายเลยนะ แค่ช่วยชิมว่าใช้ได้รึยังเท่านั้นเอง”

 

  ร่างบางยังคงกระเง้ากระงอดออดอ้อนอย่างเด็กเอาแต่ใจต่อไป  ซึ่งถ้าหากเป็นคนปกติที่อยู่ในวัยเดียวกันนี้ทำ อาจจะดูน่า...(เซนเซอร์) มากกว่าน่ารักก็ได้

  “ฉันบอกว่าไม่ไงฌอน"  

  คนถูกตื๊อแกล้งหันมาทำตาดุใส่  เด็กหนุ่มผมแดงพองลมเข้าแก้มใสพลางทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจแล้วก็เดินบ่นอุบอิบจับความไม่ได้ไปที่โต๊ะตรงกลางห้อง

  “นายมันพวกไม่มีหัวใจอเล็กซ์  ซัมเมอร์ส”

  เด็กหนุ่มผมทองไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระกับคำกล่าวหานั้น  ก่อนที่ขายาวๆจะก้าวพาร่างของผู้เป็นเจ้าของมาหยุดอยู่ที่หน้าเตาเหนือเตาอบอันเป็นที่อยู่ของหม้อต้องสงสัยนั่น

 

   “ตอนนายทำไอ้นี่  นายเผลอคิดว่ากำลังอยู่ในคาบเรียนปรุงยารึเปล่าน่ะ”

 

  คำพูดเหน็บแนมเจ็บแสบดังมาจากคนใจร้ายที่กำลังจุ่มช้อนลงไปในหม้ออย่างนึกสนุก

 

   จะละลายช้อนได้รึเปล่านะ...

 

  “หยุดนะ นายกำลังคิดจะทำอะไรของนายน่ะ  นั่นมันโกโก้ที่ฉันปลูกเองนะ ฉันปลูกเองนะ!!

เสียงหวานใสที่ตวาดแหวพร้อมทั้งอาการที่พยายามแย่งช้อนไปจากมือเรียกเสียงหัวเราะจากอเล็กซ์ได้เป็นอย่างดี

  “หัวเราะอะไรห๊ะ?  เอาคืนมานะ”

  ฌอนเอ่ยถามเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอเพื่อนตัวเองกำลังหัวเราะอยู่อย่างนั้น  แต่เมื่อคนถูกถามเพียงแค่ยักไหล่ไม่ใส่ใจจะตอบ เขาจึงกลับไปจดจ่อกับการแย่งช้อนจากมืออีกฝ่ายต่อ

  “หยุดน่าฌอน  เดี๋ยวก็ล้มหรอก”

 

   แล้วก็เป็นดั่งพล็อตนิยายที่เคยเห็นและเคยอ่านกันอยู่ทั่วไปเหมือนฉายซ้ำ  ไม่ทันขาดคำเท้า เจ้ากรรมของฌอนก็เหยียบเข้ากับของเหลวที่แยกไม่ออกว่าเป็นคาราเมลหรือช็อกโกแลตที่นองอยู่บนพื้น  ก่อนจะถลาสู่อ้อมแขนของอเล็กซ์ที่เข้ามารับไว้ได้ทันพอดิบพอดี 

  “เห็นมั้ยล่ะพูดยังไม่ทันขาดคำเลย”


   เด็กหนุ่มผมพยายามดิ้นจากพันธนาการของร่างสูงด้วยความหวังที่ริบหรี่เพียงเพื่อจะกลบเกลื่อนพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ  นัยน์ตาสีฟ้าสวยช้อนมองกึ่งเคืองกึ่งค้อน ก่อนจะทุบเข้าแรงๆ ที่บ่าทีหนึ่งเรียกเสียงร้องโอดโอยเบาๆ จากอีกฝ่าย

  “เพราะนายนั่นแหละ..ปล่อยฉันสักทีเซ่!”

เด็กหนุ่มผมแดงเริ่มดิ้นขลุกขลักอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าเสียแรงเปล่า ทั้งต้องหงุดหงิดและเหนื่อยจนหยุดไปเองซะทุกครั้งเพราะไม่เคยสู้แรงของเจ้าของวงแขนแกร่งนี้ได้เลย

“ขออยู่อย่างนี้อีกสักพักนะ”

“ปล่อยนะเจ้าบ้า!”

“เงียบน่า”

“.....อเล็กซ์”

 

   คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย เพราะเสียงโวยวายแหกปากของร่างในอ้อมแขนเมื่อครู่นั้นได้เปลี่ยนกลายเป็นเสียงเรียบนิ่งที่เจ้าตัวมักจะพยายามดัดใช้ในเวลามีเรื่องจริงจังจะพูดแทน

“หืม?”

   ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น เด็กหนุ่มก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ประกบลงที่ริมฝีปาก


   เชื่องช้าและแผ่วเบาราวผีเสื้อขยับปีก  พัดพาเอาคำคิดต่างๆ ในหัวให้ฟุ้งกระจายหายไป  รสชาติขมปร่าของช็อกโกแลตที่ปะปนมากับรสจูบแสนหวานนั้นก็ไม่ได้แย่นัก ทั้งยังอาจจะทำให้เจ้าของเหลวในหม้อนั่นดูน่าอร่อยขึ้นเป็นเท่าตัวอีก

แขนเรียวที่ตวัดโอบรอบคอดันตัวออกห่างพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ฌอนอาศัยจังหวะนั้นผละหนีออกมา คว้าหมวกฟางใบโปรดแล้ววิ่งหายไปทางทุ่งทานตะวันกว้างหลังบ้าน  ทิ้งให้อเล็กซ์ที่ยังงุนงงยืนอยู่ในบ้านเพียงลำพัง

 

 

 

  “คิดจะแกล้งพี่น่ะยังเร็วไปสิบปีนะน้อง ฮ่าๆๆๆๆ”

 

 

 

 

  “หนอย..ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ตัวแสบ”

 


 

 

 

 

 

2bCon 

 

 

แอบมีผลงานห่วยๆมาฝากกันด้วย ถือว่ารับไว้เป็นแทนคำขอโทษแล้วกันนะคะ TT

 

นุ้งฌอนตัวป่วน แห่ง คฤหาสน์บ้านไร่ค่ะ

v

v

v

v

 

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ ^ ^)/

edit @ 13 Feb 2013 21:49:18 by Ricky ♥ ป้าแว่นเวิ่นเวิ่น